Thermisch verzinken is een metallurgisch proces dat optreedt als we staal onderdompelen in gesmolten zink. Om de zink vloeibaar te hebben om onderdompeling mogelijk te maken, is een temperatuur nodig boven dat van het smeltpunt van zink: 419 °Celsius. Vrijwel altijd wordt een temperatuur van 450 °Celsius aangehouden in het zinkbad. Bij dompeling van het te behandelen stalen voorwerp, vind er een chemisch proces plaats tussen ijzer en het vloeibare zink zodra het voorwerp de temperatuur van het zinkbad heeft bereikt. Er ontstaan kort achter elkaar meerdere zinkijzerlegeringslagen die afgedekt worden door een laagje zuiver zink vanwege stolling van het zink bij het uithijsen van het voorwerp uit het zinkbad.

In de internationale norm EN-ISO 14713-2 staan richtlijnen en aanbevelingen op het gebied van verzinkgaten. Indien men de in de norm vermelde adviezen opvolgt in het ontwerp van het te verzinken voorwerp, is te verwachten dat er veilig en goed kan worden verzinkt met als resultaat een geheel gesloten zinklaag vrij van onverzinkte plekken en residuen/resten uit de voorbehandeling van de verzinkerij.

Over het waarom van verzinkgaten kunnen we een voor de hand liggende reden aangeven. Om te dompelen zullen er immers zinkinstroomopeningen moeten zijn omdat anders het voorwerp blijft drijven. Het te dompelen voorwerp ondervindt namelijk een opwaartse kracht gelijk aan het gewicht van de verplaatste vloeistof. Zink is ruim 7 keer zwaarder dan water en de opwaartse kracht is dan ook 7 keer groter. Tevens is het van belang dat hoekjes, nisjes en holle profielen of voorwerpen geheel worden voorzien van een volledig gesloten zinklaag. Het zink moet overal in een voorwerp kunnen komen. Daarom zijn er gaten nodig om de lucht te laten ontsnappen die tijdens de dompeling door het vloeibare zink wordt verdrongen. Deze ontluchtingsgaten hebben tevens als doel om de resten van voorbehandelingsvloeistoffen te laten ontsnappen. De gaten dienen derhalve groter te worden gekozen dan uitsluitend voor lucht nodig zou zijn. De assen van de voorbehandelingsvloeistoffen zijn volumineus en licht waardoor ze gemakkelijk achter kunnen blijven in bijvoorbeeld een koker, nis of zelfs op een scherpe rand.

Naast de zinkinstroomgaten en de ontluchtingsgaten, zijn er gaten nodig om de voorwerpen met gebruik van ijzerdraad aan een hulpdraagbalk (traverse) van de verzinklijn op te kunnen hangen. Vaak kunnen ontluchtingsgaten dienst doen als ophanggaten maar dit kan niet in alle gevallen.

De grootte van de verzinkgaten, met name die voor ontluchting en zinkinstroom, dienen zo groot mogelijk te worden gekozen. Des te groter de gaten des te sneller een voorwerp ondergedompeld kan worden in het zinkbad en des te sneller het er weer kan worden uitgetakeld. Die snelheid is niet nodig omdat men haast heeft of meer productie wil draaien in de verzinkerij, maar dit is nodig om een optimaal verzinkresultaat te verkrijgen. De kans bestaat namelijk dat een voorwerp, in de hitte van het zinkbad onder invloed van spanningen in het voorwerp, kan vervormen. Naast ontwerpdetails en wijze van lassen, is ook het verschil in temperatuur een mogelijke oorzaak. Wanneer een voorwerp, doordat het is voorzien van kleine openingen, slechts langzaam kan worden gedompeld, ontstaat een groot temperatuurverschil tussen het deel in het vloeibare zink en het deel wat erboven zit. Door verwarming zet staal uit hetgeen kan leiden tot uitzettingsverschillen, die samen met aanwezige spanningen tot vervorming kunnen leiden.

Naast vervorming is een grotere dompel- en uithijssnelheid nodig om de eerdergenoemde residuen van voorbehandelingsvloeistof gemakkelijk uit het voorwerp kunnen verdwijnen richting zinkbadoppervlak. De stroomsnelheid van de vloeistof speelt daarbij een rol. Des te hoger de snelheid, des te gemakkelijker komen deze asresten vrij van het staaloppervlak.