Zink smelt bij 419°C. De temperatuur van het zinkbad moet daarboven blijven mede omdat het bad, door het indompelen van veel koelere voorwerpen, zal afkoelen. Ook zal bij het uithijsen van het voorwerp het teveel aan zink van het profieloppervlak moeten aflopen. Eveneens zal men voldoende tijd moeten incalculeren voor het uitvoeren van reparaties in geval van een noodgeval. Bijvoorbeeld wanneer de energietoevoer naar het verwarmde bad zou stagneren, dan moet stolling van het zink in het bad voorkomen worden. Stolling zou het volume van het zink doen krimpen, waardoor tussen het zinkbad en het gestolde zink een kier zou ontstaan. Hierdoor zou het niet meer mogelijk zijn om na stolling het zink te smelten zonder de pan thermisch zwaar te belasten.

Een te hoge temperatuur levert, buiten een hoge energierekening, ook schade op aan de zinkpan. Deze stalen pan wordt bij een temperatuur van meer dan 480°C versneld opgelost, aangezien zink vanaf deze temperatuur bijzonder agressief reageert met ijzer. Naast optimale resultaten bij het verzinken zijn dit de redenen waarom het zinkbad tot op een temperatuur van 450°C wordt verhit.

Er zijn ook installaties met hogere temperaturen en keramische zinkbaden voor speciale toepassingen, maar deze worden niet opgenomen in dit Technisch Infoblad.
De verzinkte deklaag ontstaat door een Fe-Zn diffusieproces aan het staaloppervlak, gevolgd door de vorming van Zn-Fe legeringen die ‘metallurgisch verankerd’ zijn aan het staaloppervlak. Dit zorgt voor een uitstekende hechting en slijtweerstand. Op het moment dat het voorwerp ondergedompeld is in het zinkbad en de chemische reactie start, dan ontstaat eerst de Zeta-laag. Door verdere diffusie ontstaan vervolgens de Delta-laag en Gamma(-dubbel)-laag (vroeger noemde men die gamma dubbellaag vanwege de structuur ervan). Bij het uithijsen uit het zinkbad, loopt het vloeibare zink van het voorwerp af en vormt, bij stolling, een vrijwel zuivere zinklaag (Eta-laag = tenminste 98% zuiver zink) die ook om begrijpelijke redenen ook wel stollingslaag wordt genoemd.

In de norm van het verzinken (EN-ISO 1461) wordt aspect van hechting aangehaald en er wordt direct bij vermeld dat er geen geschikte en genormaliseerde methode bekend is om de hechting van de verzinkte deklaag te kunnen beproeven.
Het is duidelijk uit de voorgaande uitleg dat de hechting van de zinklaag doorgaans niet beoordeeld hoeft te worden. De chemische verankering van de zink-ijzer legeringslagen is voor vrijwel alle toepassingen meer dan voldoende.
Voor speciale toepassingen kan een opdrachtgever wel belang hebben bij een bepaalde minimale hechting van de zinklaag. Denk bijvoorbeeld aan de loopvlakken van kraanbanen. In dergelijke gevallen kunnen vooraf testmethoden worden afgesproken
om de hechting te beoordelen.

Zo kan de dolly-test (EN-ISO 4624), normaal toegepast voor organische coatings, worden ingezet, of de “knife test” waarbij een scherp en stevig mes (vergelijkbaar met een oestermes) wordt gebruikt. Soms wordt ook verwezen naar de ruitjestest (ISO 16276-2 of EN-ISO 2409), zoals ook bij organische deklagen het geval is. De hamertest, volgens de Amerikaanse norm ASTM A123, wordt tegenwoordig nauwelijks nog gebruikt. Deze test toont hooguit aan dat de zinklaag harder is dan het onderliggende staal. Door een hamer te laten vallen op de “harde” zinklaag, die dus niet zal vervormen, zal het zink loskomen van het staal omdat het staal “taaier” is en wel degelijk indeukt door de impact van de hamer.

In zeldzame gevallen is er geen of nagenoeg geen hechting tussen zinklaag en het staal. In die gevallen is er alleen een stollingslaag van overtollig zink aanwezig. Bij de geringste mechanische belasting, zoals een tik, val of buiging komt de gehele zinklaag eraf. De oorzaak hiervan ligt in de oppervlaktegesteldheid en chemische samenstelling van het staal. Sommige staalsoorten, zoals roestvast staal*, mangaanstaal, zelfhardend staal, verenstaal en automatenstaal, zijn simpelweg niet geschikt voor verzinken. Dit komt echter nooit voor bij regulier constructiestaal. Dit heeft dus niets met hechting te maken, maar met het chemische proces dat onvoldoende plaatsvindt waardoor de vorming van zink-ijzer legeringslagen wordt verstoord. Dit is direct zichtbaar na het verzinken, wat van verzinken een betrouwbaar systeem maakt. Eventuele afwijkingen worden onmiddellijk zichtbaar, in tegenstelling tot bijvoorbeeld verf- of poedercoatings, waarbij problemen soms pas na verloop van tijd optreden.

*Enkele soorten roestvast staal kunnen wel worden voorzien van een verzinkte deklaag, wat door middel van een praktijktest kan worden vastgesteld.