Kenmerkend voor MC-staal is het gladde oppervlak en een hogere oppervlaktehardheid. Daarnaast is er in MC-staal zeer weinig silicium aanwezig en vaak is er sprake van een wat hoger aluminiumgehalte. Door deze kenmerken blijkt in de praktijk dat de vorming van de zinklaag tijdens het thermisch verzinken minder is, waardoor de zinklaagdikte niet voldoet aan de laagdikte-eisen vermeld in tabel 3 van de internationale norm EN-ISO 1461. De bereikte zinklaagdikte varieert van enkele micrometers tot in sommige gevallen wel 30 micrometer onder de voorgeschreven plaatselijke of gemiddelde laagdikte volgens EN-ISO 1461 (tabel 3). In de meest recente versie van deze norm is dan ook een opmerking gemaakt in de tekst dat in die gevallen de zinklaagdikte niet mag worden gekoppeld aan de staalsectiedikte.
Omdat de verzinkerij geen enkele invloed uit kan oefenen op de te bereiken zinklaagdikte bij deze staalsoorten, gelden er dan ook geen eisen ten aanzien van de acceptatiecriteria op het gebied van laagdiktes.
Opmerking:
De dikte van de zinklaag is afhankelijk van de hierna volgende parameters: de temperatuur van het zinkbad, de vorm van het te verzinken voorwerp, de dompeltijd en uithijssnelheid en de chemische samenstelling van de zinksmelt alsook de chemische samenstelling en oppervlaktegesteldheid van het staal.
Uit diverse proefnemingen blijkt dat aanpassingen van het thermisch verzinkproces zoals hierboven omschreven geen of onvoldoende effect hebben en daarom niet leiden tot een zinklaagdikte die voldoet aan tabel 3 in de norm EN-ISDO 1461. Waar men naast andere en al genoemde aspecten rekening mee dient te houden, is dat bij Mangaangehalten boven 1,35% afwijkingen kunnen ontstaan in de vorm van een niet egale en wat dikkere verzinkte deklaag. Er kan dan een patroon van gleuven of kanaaltjes ontstaan. In geval van een hoger Mangaangehalte dan 1,35%, zal het staal sowieso vooraf dienen te worden gestraald wanneer aan het uiterlijk van de deklaag eisen worden gesteld.