Bij deze laatste methode wordt er of gekozen voor een esthetisch doel (denk aan verchromen) of het doel is het langdurig beschermen van staal tegen roesten. Dan is juist zink het aangewezen metaal omdat het naast een barrière ook zorgt voor een kathodische bescherming van het staal. Daarnaast is een zinklaag ook nog eens zeer slijtvast. Er bestaan echter verschillende methoden om de zinklaag aan te brengen op het staal. Belangrijk is de verschillen te kennen om te voorkomen dat verkeerde keuzes gemaakt worden.
Thermisch verzinken (ook wel discontinu thermisch verzinken of stukverzinken genoemd) is niet alleen de oudste (voor het eerst voorgesteld door de Fransman Paul Jacques Malouin in 1742), maar ooknog steeds de meest duurzame en doeltreffende methode. Helaas heerst er een grote verwarring over de juiste benaming(en) van de verschillende methoden.
Vaak wordt in een bestelspecificatie of in een bestek alleen het woord “verzinken” vermeld. Men bedoelt dan doorgaans het discontinu thermisch verzinken wanneer het een buitensituatie betreft, maar men krijgt dan bijvoorbeeld continu verzinkte materialen geleverd. Dit laatste materiaal kan wat duurzaamheid betreft niet tippen aan het discontinu thermisch verzinkt staal en leidt gegarandeerd tot ongewenste extra onderhoudskosten. In andere gevallen, denk daarbij aan een brugconstructie, zijn de voorwerpen zodanig groot en zwaar dat deze nu eenmaal niet in een verzinkbad passen. Ook dan zal men de juiste methode van verzinken dienen te beschrijven. Veel transportkarren bij de pakketdienst zijn doorgaans samengesteld uit een soort van frames welke elektrolytisch
zijn verzinkt. Gezien de relatief korte levensduur van deze karren, is een hele duurzame conserveringsmethode niet nodig.
In onderstaande tabel staan de correcte, door de industrie gehanteerde benamingen, evenals de aanvaarde alternatieve aanduidingen. Om bij het voorschrijven van een verzinkmethode verwarring te voorkomen, wordt sterk aanbevolen om - naast de juiste benaming - ook de juiste norm te vermelden.